Wirusowe zapalenie wątroby typu B

CO TO ZA CHOROBA:

Wirusowe zapalenie wątroby typu B to choroba wątroby wywołana zakażeniem wirusem HBV (od ang. Hepatits B Virus).

OBJAWY:

• większość chorych nie odczuwa żadnych dolegliwości;

• początek choroby jest bezobjawowy;

• objawy zwiastunowe: uczucie zmęczenia, obniżony nastrój, gorączka, bóle stawów i mięśni (a więc objawy przypominające grypę), brak łaknienia, wymioty;

• może wystąpić powiększenie wątroby i ból w prawym podżebrzu;

• w cięższych przypadkach dochodzi do żółtaczki[1]

SPOSÓB ZARAŻENIA SIĘ:

• można zarazić się przez kontakt z zakażoną krwią lub płynami ustrojowymi osoby będącej nosicielem wirusa;

• nie można zarazić się przez dotyk, korzystanie z tych samych sztućców, całowanie, kichanie, kaszlenie czy karmienie piersią;

• osoby, które są szczególnie narażone na zakażenie: personel medyczny mający kontakt z krwią, pacjenci, którym przetacza się krew lub osocze, narkomani, prostytutki, homoseksualiści; realne ryzyko zakażenia w przypadku noworodków odnosi się wyłącznie do noworodków, których matki są nosicielkami wirusa;

• w Rosji zakażenia szpitalne stanowią od 2 do 10% wszystkich przypadków wirusowego zapalenia wątroby typu B; zakażeń szpitalnych można uniknąć, jeśli pracownicy służby zdrowia będą sumienni: sprzęt medyczny wykorzystywany do zabiegów powinien być jednorazowy lub dokładnie wysterylizowany, a krew od dawców należy dokładnie sprawdzać.

LECZENIE:

• farmakologiczne;

• niekonwencjonalne: w leczeniu WZW B stosuje się ostropest plamisty. Ostropest plamisty swoje właściwości lecznicze zawdzięcza sylimarynie. […] Sylimaryna stabilizuje błony komórkowe hepatocytów wątrobowych, przez co chroni wątrobę przed działaniem związków toksycznych i pobudza jej zdolności regeneracyjne[2];

• jak we wszystkich chorobach, niebagatelne znaczenie w leczeniu ma dieta.

NABYCIE ODPORNOŚCI PO CHOROBIE:

Przechorowanie WZW B może pozostawić dożywotnią odporność, ale choroba może też przejść w postać przewlekłą.

ODPORNOŚĆ PO SZCZEPIENIU:

Skuteczność szczepionki jest niewielka; osoby szczepione w dzieciństwie nie mają odporności w wieku, w którym ryzyko zakażenia (np. poprzez kontakty seksualne) jest realne. Udowodniono, że większość dzieci zaszczepionych przy urodzeniu, przed ukończeniem 5 lat całkowicie utraciła już przeciwciała przeciwko wirusowi WZW B.[3] Ja sama mam swoje doświadczenie w szczepieniu przeciwko WZW B. Byłam szczepiona cztery razy. Pierwsze dwie dawki szczepionki otrzymałam w 2001 r., trzecią w 2002 r. W 2009 r., przed zabiegiem szpitalnym sprawdzono mi poziom przeciwciał WZW B; okazało się, że był niski, w związku z czym zalecono mi czwartą dawkę szczepionki.

MOŻLIWE POWIKŁANIA PO CHOROBIE:

• postać przewlekła choroby, zagrażająca szczególnie noworodkom, które zostały zakażone wirusem (do takiego zakażenia może dojść tylko, gdy matka dziecka jest nosicielką WZW B lub wskutek zaniedbań personelu medycznego w zakresie używania niesterylnych igieł i innych narzędzi medycznych przy zabiegach przeprowadzanych na noworodku);

• niewydolność wątroby oraz rozwój raka w komórkach wątroby (w następstwie przewlekłej postaci choroby, zwykle u osób z ciężkimi chorobami dziedzicznymi lub niedoborami odporności).

MOŻLIWE POWIKŁANIA PO SZCZEPIENIU:

• wstrząs anafilaktyczny (jest to alergiczna lub niealergiczna nagła reakcja organizmu zagrażająca życiu; charakteryzuje się m.in. znacznym obniżeniem ciśnienia tętniczego krwi, obrzękiem górnych dróg oddechowych, swędzącą wysypką);

• małopłytkowość (niedobór płytek krwi odpowiedzialnych za krzepnięcie krwi);

• łysienie plackowate;

• zapalenia rogówki;

• plamica małopłytkowa (choroba związana z powstawaniem zakrzepów z płytek krwi w naczyniach włosowatych i drobnych tętniczkach wszystkich narządów i z niedokrwieniem narządów);

• opryszczka;

• ból uszu;

• niedowłady i porażenia, neuropatia (zapalenie nerwów obwodowych), poprzeczne zapalenie rdzenia i zapalenie nerwu wzrokowego, zespół Guillaina-Barrego (choroba neurologiczna związana z uszkodzeniem nerwów na skutek procesów autoimmunologicznych), stwardnienie rozsiane;

• cukrzyca;

• aktywowanie procesów autoimmunologicznych w organizmie.